Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΟΥ.

Μια που δεν καπνίζω, είπα να αξιοποιήσω δημιουργικά τον χρόνο μου.
Και κάθισα 3 ώρες μπροστά στον καθρέφτη, με παρατηρούσα και με αξιολογούσα!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:
1ον. Οι ρυτίδες, μου προσδίδουν σοφία!
2ον. Η μεγάλη καράφλα, δείχνει άνθρωπο με υψηλό βαθμό εξυπνάδας, και απέραντο βάθος σκέψης.
3ον. Οι πανάδες και οι κρεατοελιές σε κεφάλι και πρόσωπο, δημιουργούν μία πανδαισία χρωμάτων, που μόνο μεγάλοι ζωγράφοι ιμπρεσιονιστικής τεχνοτροπίας μπορούν να αποδώσουν!
Αφού με βρήκα τέλειο, φώναξα τον ΘΕΣΜΟ του Γάμου (Μεταξία) να υπογράψει την ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ.
ΟΧΙ ρε πούστη μου!!! Πάλι λιτότητα!!!! Αν δεν χάσω 14 κιλά δεν υπογράφει!!!!!!

ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΙ… Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ.

      Και άλλες φορές η Πατρίδα μας πέρασε μεγάλες δοκιμασίες. Φτώχια, πείνα, που συνοδεύονταν και με απαγορεύσεις, εξορίες, φυλακίσεις, εμπόδια σε έξυπνα παιδιά να μπουν σε Πανεπιστήμια μόνο και μόνο γιατί είχανε κάποιο συγγενή τους κομμουνιστή!

     Όμως σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια υπήρχε ένας πνευματικός κόσμος που κρατούσε όρθια την κοινωνία μας.

     Ρίτσος, Βάρναλης, Λουντέμης, Καζατζάκης, και δεκάδες άλλοι που γεμίζεις σελίδες και μόνο τα ονόματα τους να αναφέρεις.
     Μέσα από διώξεις, εξορίες φυλακές, με μια τους λέξη, με ένα στίχο, με μια πρόταση, κρατούσαν όρθιο τον Λαό μας. Έδιναν κουράγιο στην κοινωνία μας. Ότι θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Γέμιζαν με δύναμη την ψυχή και κατά συνέπεια το κορμί, να αγωνιστεί, και να παλέψει, γιατί σε κανένα τίποτα δεν χαρίζεται.

     Και ο ένας μπόλιαζε τον άλλο, και γεννήθηκαν και άλλοι ποιητές, και άλλοι λογοτέχνες, και στιχουργοί, και μουσικοί, και ζωγράφοι και χαράκτες.

Λειβαδίτης, Γκάτσος, Ελύτης, Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Τσαρούχης, Βάσω Κατράκη και… και…

      Και σήμερα σ’ αυτό τον οικονομικό μας κατήφορο, τι βλέπουμε; Τι ακούμε;

Αναρωτιόμαστε που είναι ο σημερινός πνευματικός κόσμος της Πατρίδας μας. Αυτός που θα «ντοπάρει» την ψυχή μας να βγούμε έξω σε δρόμους και σε πλατείες σαν άλλοτε… Να παλέψουμε και να απαιτήσουμε ένα καλύτερο αύριο…

     Πιστεύω ότι και σήμερα υπάρχει τέτοιος πνευματικός κόσμος. Μα ζει και αυτός τη σύγχρονες εξορίες του. Μένει στην αφάνεια. Και η επιφάνεια δυστυχώς είναι αυτή που εκπέμπουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μάθανε μια κοινωνία, ένα Λαό, να μην ψάχνει σαν άλλοτε τα «παράνομα» που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι. Μάθανε ένα Λαό να βαριέται να διαβάζει. Και έτσι όλοι βολεύονται σε ότι του σερβίρουν.

     Τατσόπουλους σερβίρουν τα μέσα σήμερα. Χωμενίδηδες. Δημουλάδες.

     Όχι πως τους διαβάζει ο κόσμος.

Μα να τους ακούει θέλει το σύστημα. Και όσο ποιο χυδαία εκφράζονται, τόσο περισσότερο «χρόνο» κερδίζουν σε δελτία ειδήσεων και πρωινάδικα. Και αντί να ξεσηκώνουν τον κόσμο, του λένε: «Σκάσε! Εσύ φταις γι αυτά που τραβάς. Ξέρουν οι τεχνοκράτες το καλό σου.»  Και όποιος μιλήσει για κάτι άλλο, για μια ανατροπή, του βάζουν τη ταμπέλα του «λαϊκιστή», της «ιδεοληψίας»  για κάθε πρόταση που ανατρέπει συσχετισμούς, και μας λένε ηλίθιους που δεν βάζουμε την κεφαλή μας στην άμμο.

     Απλά ας αναρωτηθούμε. Μας αξίζουν τέτοιοι πνευματικοί άνθρωποι;

Και αν δεν μπορούμε να βρούμε καινούριους Ρίτσους, καινούριους Λουντέμηδες, καινούριους Θεοδωράκηδες,…να ανοίξουμε και πάλι τα βιβλία των αυθεντικών, και να ακούσουμε τους ήχους και τους στοίχους  των παλιών ακουσμάτων.

ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΠΟΤΕ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ. ΜΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΑΙΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ.

ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΣ ΑΛΛΟΥΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥΣ.

ΟΤΑΝ Ο ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΛΑΚΑΣ.

•     Έχω και αυτή τη νοοτροπία που όποιος μου κάνει αίτημα φιλίας στο Facebook να τον δέχομαι χωρίς να το ψάχνω, και όσες αντίθετες απόψεις ακόμα και ανοησίες γράφει κάποιος να μην τον διαγράφω.

•     Ίσως γιατί μετράω τις γνώσεις μου στις αντίθετες απόψεις, ίσως γιατί μετράω τις αντοχές μου στην ανθρώπινη βλακεία. Το μεν πρώτο το γουστάρω, μα το δεύτερο με ρίχνει στα πατώματα τις περισσότερες φορές!

•     Καταλαβαίνω τον απελπισμένο που ψάχνει σανίδα σωτηρίας. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι το πως γίνεται η απελπισία να νεκρώνει την λογική. Πως γίνεται η απελπισία να διαγράφει τα αυτονόητα.

•     Ελπίζει "ο απελπισμένος", πως κάποια στιγμή, με την ψήφο του μόνο, ΕΝΑΣ άλλος, θα αποδώσει δικαιοσύνη . Και κάθε τόσο φωνάζει: <<Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ Έλληνας γαμώτο;>>  Και έρχεται ο Ένας! ο "δυνατός"! ο "γαμάω"! ο "Ελληναράς" ο Χρυσαυγίτης! ο "Ηγέτης" με τους χίλιους αγράμματους μπράβους του! Και απειλεί να στείλει τα λαμόγια στη κρεμάλα! Και πως θα επικρατήσει ο νόμος και η δικαιοσύνη. Ίσα με 'κει.

Τιμωρία - Νόμος - Δικαιοσύνη.

 Αυτά και μόνο αυτά, φτάνουν  "απελπισμένου που γίνεται βλάκας".

•     Ποτέ δεν αναρωτήθηκε ο "απελπισμένος που έγινε βλάκας".

    1). Πότε στην ιστορία τους οι φασίστες, βγήκαν στον δρόμο να διεκδικήσουν καλύτερα μεροκάματα για τον εργαζόμενο;
    2). Γιατί ΠΑΝΤΑ όταν πάρουν την εξουσία (Μεταξάς - Παπαδοπουλος - Μουσολίνι - Χιτλερ) ο ΠΡΩΤΟΣ νόμος που κάνουν είναι να απαγορεύσουν τις απεργίες και τις διαδηλώσεις;
    3). Σήμερα με τόση φτώχεια γιατί ποτέ η Χρυσή Αυγή δεν έκανε συγκέντρωση υπέρ των εργατών; και γιατί οι μόνες συγκεντρώσεις που κάνει είναι μόνο για να δέρνει εργάτες στο Πέραμα, και φτωχούς εξαθλιωμένους μετανάστες;

•     Αν αναρωτηθεί ο "απελπισμένος που έγινε βλάκας" αυτα τα απλά γεγονότα, θα καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα άλλο η Χρυσή Αυγή, παρά το μακρύ χέρι του συστήματος, το χέρι των Εργολάβων και των εφοπλιστών στο Πέραμα.
• Και ο ΜΟΝΟΣ στόχος και σκοπός τους είναι πως να μπαίνουν ασπίδα προστασίας σε αφεντικά, όταν η εργατική τάξη παλεύει και διεκδικεί.

    Και πραγματικά πέφτω στα πατώματα όταν βλέπω μέρος της φτωχής εργατικής τάξης του Περάματος, του Κερατσινίου, της Αμφιάλης, και των παλιών κάστρων της Αριστεράς να γίνονται οι μπράβοι των εφοπλιστών και της Χ.Α.