ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΙ… Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ.

      Και άλλες φορές η Πατρίδα μας πέρασε μεγάλες δοκιμασίες. Φτώχια, πείνα, που συνοδεύονταν και με απαγορεύσεις, εξορίες, φυλακίσεις, εμπόδια σε έξυπνα παιδιά να μπουν σε Πανεπιστήμια μόνο και μόνο γιατί είχανε κάποιο συγγενή τους κομμουνιστή!

     Όμως σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια υπήρχε ένας πνευματικός κόσμος που κρατούσε όρθια την κοινωνία μας.

     Ρίτσος, Βάρναλης, Λουντέμης, Καζατζάκης, και δεκάδες άλλοι που γεμίζεις σελίδες και μόνο τα ονόματα τους να αναφέρεις.
     Μέσα από διώξεις, εξορίες φυλακές, με μια τους λέξη, με ένα στίχο, με μια πρόταση, κρατούσαν όρθιο τον Λαό μας. Έδιναν κουράγιο στην κοινωνία μας. Ότι θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Γέμιζαν με δύναμη την ψυχή και κατά συνέπεια το κορμί, να αγωνιστεί, και να παλέψει, γιατί σε κανένα τίποτα δεν χαρίζεται.

     Και ο ένας μπόλιαζε τον άλλο, και γεννήθηκαν και άλλοι ποιητές, και άλλοι λογοτέχνες, και στιχουργοί, και μουσικοί, και ζωγράφοι και χαράκτες.

Λειβαδίτης, Γκάτσος, Ελύτης, Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Τσαρούχης, Βάσω Κατράκη και… και…

      Και σήμερα σ’ αυτό τον οικονομικό μας κατήφορο, τι βλέπουμε; Τι ακούμε;

Αναρωτιόμαστε που είναι ο σημερινός πνευματικός κόσμος της Πατρίδας μας. Αυτός που θα «ντοπάρει» την ψυχή μας να βγούμε έξω σε δρόμους και σε πλατείες σαν άλλοτε… Να παλέψουμε και να απαιτήσουμε ένα καλύτερο αύριο…

     Πιστεύω ότι και σήμερα υπάρχει τέτοιος πνευματικός κόσμος. Μα ζει και αυτός τη σύγχρονες εξορίες του. Μένει στην αφάνεια. Και η επιφάνεια δυστυχώς είναι αυτή που εκπέμπουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μάθανε μια κοινωνία, ένα Λαό, να μην ψάχνει σαν άλλοτε τα «παράνομα» που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι. Μάθανε ένα Λαό να βαριέται να διαβάζει. Και έτσι όλοι βολεύονται σε ότι του σερβίρουν.

     Τατσόπουλους σερβίρουν τα μέσα σήμερα. Χωμενίδηδες. Δημουλάδες.

     Όχι πως τους διαβάζει ο κόσμος.

Μα να τους ακούει θέλει το σύστημα. Και όσο ποιο χυδαία εκφράζονται, τόσο περισσότερο «χρόνο» κερδίζουν σε δελτία ειδήσεων και πρωινάδικα. Και αντί να ξεσηκώνουν τον κόσμο, του λένε: «Σκάσε! Εσύ φταις γι αυτά που τραβάς. Ξέρουν οι τεχνοκράτες το καλό σου.»  Και όποιος μιλήσει για κάτι άλλο, για μια ανατροπή, του βάζουν τη ταμπέλα του «λαϊκιστή», της «ιδεοληψίας»  για κάθε πρόταση που ανατρέπει συσχετισμούς, και μας λένε ηλίθιους που δεν βάζουμε την κεφαλή μας στην άμμο.

     Απλά ας αναρωτηθούμε. Μας αξίζουν τέτοιοι πνευματικοί άνθρωποι;

Και αν δεν μπορούμε να βρούμε καινούριους Ρίτσους, καινούριους Λουντέμηδες, καινούριους Θεοδωράκηδες,…να ανοίξουμε και πάλι τα βιβλία των αυθεντικών, και να ακούσουμε τους ήχους και τους στοίχους  των παλιών ακουσμάτων.

ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΠΟΤΕ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ. ΜΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΑΙΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ.

ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΣ ΑΛΛΟΥΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥΣ.