ΟΤΑΝ Ο ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΛΑΚΑΣ.

•     Έχω και αυτή τη νοοτροπία που όποιος μου κάνει αίτημα φιλίας στο Facebook να τον δέχομαι χωρίς να το ψάχνω, και όσες αντίθετες απόψεις ακόμα και ανοησίες γράφει κάποιος να μην τον διαγράφω.

•     Ίσως γιατί μετράω τις γνώσεις μου στις αντίθετες απόψεις, ίσως γιατί μετράω τις αντοχές μου στην ανθρώπινη βλακεία. Το μεν πρώτο το γουστάρω, μα το δεύτερο με ρίχνει στα πατώματα τις περισσότερες φορές!

•     Καταλαβαίνω τον απελπισμένο που ψάχνει σανίδα σωτηρίας. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι το πως γίνεται η απελπισία να νεκρώνει την λογική. Πως γίνεται η απελπισία να διαγράφει τα αυτονόητα.

•     Ελπίζει "ο απελπισμένος", πως κάποια στιγμή, με την ψήφο του μόνο, ΕΝΑΣ άλλος, θα αποδώσει δικαιοσύνη . Και κάθε τόσο φωνάζει: <<Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ Έλληνας γαμώτο;>>  Και έρχεται ο Ένας! ο "δυνατός"! ο "γαμάω"! ο "Ελληναράς" ο Χρυσαυγίτης! ο "Ηγέτης" με τους χίλιους αγράμματους μπράβους του! Και απειλεί να στείλει τα λαμόγια στη κρεμάλα! Και πως θα επικρατήσει ο νόμος και η δικαιοσύνη. Ίσα με 'κει.

Τιμωρία - Νόμος - Δικαιοσύνη.

 Αυτά και μόνο αυτά, φτάνουν  "απελπισμένου που γίνεται βλάκας".

•     Ποτέ δεν αναρωτήθηκε ο "απελπισμένος που έγινε βλάκας".

    1). Πότε στην ιστορία τους οι φασίστες, βγήκαν στον δρόμο να διεκδικήσουν καλύτερα μεροκάματα για τον εργαζόμενο;
    2). Γιατί ΠΑΝΤΑ όταν πάρουν την εξουσία (Μεταξάς - Παπαδοπουλος - Μουσολίνι - Χιτλερ) ο ΠΡΩΤΟΣ νόμος που κάνουν είναι να απαγορεύσουν τις απεργίες και τις διαδηλώσεις;
    3). Σήμερα με τόση φτώχεια γιατί ποτέ η Χρυσή Αυγή δεν έκανε συγκέντρωση υπέρ των εργατών; και γιατί οι μόνες συγκεντρώσεις που κάνει είναι μόνο για να δέρνει εργάτες στο Πέραμα, και φτωχούς εξαθλιωμένους μετανάστες;

•     Αν αναρωτηθεί ο "απελπισμένος που έγινε βλάκας" αυτα τα απλά γεγονότα, θα καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα άλλο η Χρυσή Αυγή, παρά το μακρύ χέρι του συστήματος, το χέρι των Εργολάβων και των εφοπλιστών στο Πέραμα.
• Και ο ΜΟΝΟΣ στόχος και σκοπός τους είναι πως να μπαίνουν ασπίδα προστασίας σε αφεντικά, όταν η εργατική τάξη παλεύει και διεκδικεί.

    Και πραγματικά πέφτω στα πατώματα όταν βλέπω μέρος της φτωχής εργατικής τάξης του Περάματος, του Κερατσινίου, της Αμφιάλης, και των παλιών κάστρων της Αριστεράς να γίνονται οι μπράβοι των εφοπλιστών και της Χ.Α.